تاریخ:مهر 1, 1399

بیماری گیلن چیست ؟ علائم، علت ها، تشخیص و درمان سندروم گیلن باره

بیماری گیلن چیست

بیماری گیلن چیست ؟

سندرم گیلن باره یک بیماری نادر است که در آن سیستم ایمنی بدن به اعصاب شما حمله می کند. ضعف و سوزن سوزن شدن در اندام های بدن معمولاً اولین علائم است. این احساسات می توانند به سرعت گسترش پیدا کنند و درنهایت کل بدن را فلج کنند. در شدیدترین شکل آن سندرم گیلن باره یک فوریت پزشکی است. اکثر مبتلایان به این بیماری برای معالجه باید در بیمارستان بستری شوند. علت دقیق سندرم گیلن باره ناشناخته است. اما دو سوم بیماران علائم عفونت را در شش هفته قبل گزارش می کنند. اینها شامل تنفس یا عفونت دستگاه گوارش یا ویروس زیکا هستند. هیچ درمانی برای سندرم گیلن باره وجود ندارد، اما چندین روش درمانی می توانند علائم و مدت زمان بیماری را کاهش دهند. اگرچه بیشتر افراد از سندرم گیلین باره بهبود می یابند، میزان مرگ و میر 4 تا 7 درصد است. بین 60 تا 80 درصد افراد در شش ماه قادر به راه رفتن هستند. بیماران ممکن است اثرات طولانی مدت ناشی از آن مانند ضعف ، بی حسی یا خستگی را تجربه کنند.

علائم بیماری گیلن چیست ؟

سندرم گیلن باره اغلب با سوزن سوزن شدن و ضعف پاها شروع مس شود و به قسمت بالاتنه و بازوها گسترش می یابد. در حدود 10٪ از مبتلایان به این اختلال، علائم از بازوها یا صورت شروع می شود. با پیشرفت سندرم گیلین باره، ضعف عضلات می تواند به فلج تبدیل شود. علائم و نشانه های سندرم گیلن باره ممکن است شامل موارد زیر باشد :

  • احساس سوزن سوزن شدن و درد کشیدن در انگشتان دست، انگشتان پا، مچ پا یا مچ دست
  • ضعف در پاها که به قسمت بالاتنه گسترش می یابد
  • پیاده روی ناپایدار یا عدم توانایی در راه رفتن یا بالا رفتن از پله ها
  • مشکل در حرکات صورت از جمله صحبت کردن، جویدن یا بلعیدن
  • دو بینی یا عدم توانایی حرکت چشم ها
  • درد شدیدی که ممکن است احساس درد، تیر کشیدن یا گرفتگی عضله داشته باشد و ممکن است در شب بیشتر باشد
  • مشکل در کنترل مثانه یا عملکرد روده
  • ضربان قلب سریع
  • فشار خون پایین یا بالا
  • اشکال در تنفس

افراد مبتلا به سندرم گیلن باره معمولاً مهمترین ضعف خود را طی دو هفته پس از شروع علائم تجربه می کنند.

انواع

هنگامی که تصور می شد یک اختلال واحد است، اکنون شناخته شده است که سندرم گیلن باره به اشکال مختلف بروز می کند. انواع اصلی آن عبارتند از :

  • پلی رادیکولونوروپاتی دمیلینه کننده التهابی حاد (AIDP)، رایج ترین شکل در آمریکای شمالی و اروپا. شایع ترین علامت AIDP ضعف عضلات است که از قسمت تحتانی بدن شما شروع می شود و به سمت بالا گسترش می یابد.
  • سندرم میلر فیشر (MFS)، که در آن فلج در چشم شروع می شود. MFS همچنین با راه رفتن ناپایدار همراه است. در آمریكا كمتر است اما در آسیا شایع تر است.
  • نوروپاتی آکسون حرکتی حاد (AMAN) و نوروپاتی آکسون حسی حرکتی حاد (AMSAN) در ایالات متحده کمتر شایع هستند اما AMAN و AMSAN در چین ، ژاپن و مکزیک بیشتر مشاهده می شوند.
چه موقع به پزشک مراجعه کنیم

در صورت سوزن سوزن شدن خفیف در انگشتان دست یا پا که به نظر نمی رسد که در حال گسترش یا بدتر شدن باشد با پزشک خود تماس بگیرید. اگر هرکدام از این علائم یا نشانه های شدید را دارید ، به اورژانس بروید :

  • سوزن سوزن شدن که از پاها یا انگشتان شما شروع شده و اکنون به سمت بالای بدن حرکت می کند
  • سوزن سوزن شدن یا ضعف هایی که به سرعت در حال گسترش است
  • نفس کشیدن مشکل یا تنگی نفس هنگام صاف خوابیدن
  • خفگی در بزاق

سندرم گیلن باره یک بیماری جدی است که نیاز به بستری فوری دارد زیرا می تواند به سرعت بدتر شود. هرچه درمان مناسب زودتر آغاز شود، احتمال نتیجه خوب بیشتر است.

علت بیماری گیلن چیست ؟

علت دقیق سندرم گیلن باره مشخص نیست. این اختلال معمولاً چند روز یا چند هفته پس از عفونت دستگاه تنفسی یا دستگاه گوارش ظاهر می شود. به ندرت، جراحی یا واکسیناسیون اخیر می تواند سندرم گیلن باره را تحریک کند. اخیراً مواردی به دنبال آلودگی به ویروس زیکا گزارش شده است.

در سندرم گیلن باره، سیستم ایمنی بدن شما – که معمولاً فقط به موجودات مهاجم حمله می کند – شروع به حمله به اعصاب می کند. در AIDP، شایع ترین شکل سندرم گیلن باره در ایالات متحده، پوشش محافظ اعصاب (غلاف میلین) آسیب می بیند. این آسیب از انتقال سیگنالها به مغز شما جلوگیری می کند و باعث ضعف ، بی حسی یا فلج می شود.

عوامل خطر بیماری گیلن چیست ؟

سندرم گیلن باره می تواند همه گروه های سنی را تحت تأثیر قرار دهد. اما ریسک شما با افزایش سن افزایش می یابد. همچنین این شیوع در مردان بیشتر از زنان است. سندرم گیلین باره ممکن است توسط موارد زیر ایجاد شود :

  • رایج ترین، عفونت با کمپیلوباکتر، نوعی باکتری که اغلب در مرغ و ماکیان نپخته یافت می شود
  • ویروس آنفولانزا
  • ویروس سیتومگالو
  • ویروس اپشتین بار
  • ویروس زیکا
  • هپاتیت A ، B ، C و E
  • HIV ، ویروسی که باعث ایدز می شود
  • پنومونی مایکوپلاسمایی
  • عمل جراحی
  • زخم
  • لنفوم هوچکین
  • به ندرت ، واکسیناسیون آنفلوانزا یا واکسیناسیون کودکان
تشخیص

تشخیص سندرم گیلن باره در مراحل اولیه دشوار است. علائم و نشانه های آن مشابه سایر اختلالات عصبی است و ممکن است در افراد مختلف متفاوت باشد. احتمالاً پزشک شما با سابقه پزشکی و معاینه کامل جسمی شروع می کند. سپس پزشک ممکن است توصیه کند :

  • شیر نخاعی (سوراخ کمری). مقدار کمی مایعات از کانال نخاع در قسمت کمر شما خارج می شود. مایعات برای نوعی تغییر که معمولاً در افرادی که به سندرم گیلن باره مبتلا هستند اتفاق می افتد آزمایش می شود.
  • الکترومیوگرافی. الکترودهای سوزنی نازک در ماهیچه هایی که پزشک می خواهد آن را مطالعه کند قرار داده می شود. الکترودها فعالیت عصب در عضلات را اندازه گیری می کنند.
  • مطالعات هدایت عصبی. الکترودها به پوست بالای اعصاب شما زده می شوند. برای اندازه گیری سرعت سیگنال های عصبی، شوک کوچکی از عصب عبور می کند.
درمان

هیچ درمانی برای سندرم گیلن باره وجود ندارد. اما دو نوع درمان می تواند بهبودی را تسریع کند و از شدت بیماری بکاهد :

  1. تعویض پلاسما (پلاسما فرز). قسمت مایع از بخشی از خون شما (پلاسما) برداشته شده و از سلولهای خونی شما جدا می شود. سپس سلول های خونی، که پلاسما بیشتری تولید می کند تا آنچه را که حذف شده جبران کند به بدن شما بازگردانده می شوند. پلاسمافرز ممکن است با رها کردن پلاسما آنتی بادی های مشخصی کار کند که در حمله سیستم ایمنی بدن به اعصاب محیطی نقش دارند.
  2. درمان ایمونوگلوبولین. ایمونوگلوبولین حاوی آنتی بادی های سالم از اهدا کنندگان خون از طریق ورید تجویز می شود (به صورت داخل وریدی). دوزهای بالای ایمونوگلوبولین می تواند آنتی بادی های آسیب رسان را مسدود کند که ممکن است به سندرم گیلن باره کمک کند.

این درمانها به یک اندازه مؤثر هستند. مخلوط کردن آنها یا تجویز یکی پس از دیگری مؤثرتر از استفاده از هر روش به تنهایی نیست. همچنین احتمالاً به بیمار دارو داده می شود :

  • تسکین درد، که می تواند شدید باشد
  • جلوگیری کننده از لخته شدن خون، که ممکن است در هنگام بی تحرکی ایجاد شود

افراد مبتلا به سندرم گیلین باره قبل و در حین بهبود نیاز به کمک جسمی و درمان دارند. مراقبت ممکن است شامل موارد زیر باشد :

  • حرکت دستها و پاها توسط پرستار خانگی قبل از بهبودی، به شما کمک می کند تا عضلات را انعطاف پذیر و قوی نگه دارید
  • فیزیوتراپی در دوران نقاهت برای کمک به شما در کنار آمدن با خستگی و بازیابی قدرت و حرکت مناسب
  • آموزش با دستگاه های تطبیقی، مانند صندلی چرخدار یا پرانتز، برای تحرک و مهارت های مراقبت از خود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *