تاریخ:دی 28, 1399

بیماری ALS چیست ؟ بیماری پیشرونده سیستم عصبی مؤثر بر مغز و نخاع

بیماری ALS چیست

بیماری ALS چیست ؟

ALS یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، یک بیماری پیشرونده سیستم عصبی است که سلولهای عصبی مغز و نخاع را تحت تأثیر قرار داده و باعث از دست دادن کنترل عضلات می شود. پس از بازیکن بیسبالی که به آن مبتلا شد، ALS اغلب بیماری Lou Gehrig نامیده می شود. پزشکان معمولاً نمی دانند چرا ALS رخ می دهد. برخی موارد ارثی است. ALS غالباً با کشیدن عضله و ضعف اندام، یا گفتار گنگ آغاز می شود. بر کنترل عضلات مورد نیاز برای حرکت، گفتار، غذا و تنفس تأثیر می گذارد. هیچ درمانی برای این بیماری کشنده وجود ندارد.

علایم بیماری ALS چیست ؟

علائم و نشانه های ALS بسته به نوع سلولهای عصبی از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. علائم و نشانه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد :

  • مشکل در راه رفتن یا انجام کارهای عادی روزمره
  • لغزش و افتادن
  • ضعف در پا، ساق پا یا مچ پا
  • ضعف دست یا دست و پا چلفتی بودن
  • اختلال در گفتار یا مشکل در بلعیدن
  • گرفتگی عضلات در بازوها، شانه ها و زبان
  • گریه نامناسب، خندیدن یا خمیازه کشیدن
  • تغییرات شناختی و رفتاری

ALS اغلب از دست، پا یا اندام شروع می شود و سپس به سایر قسمت های بدن گسترش می یابد. در نهایت بر جویدن، بلع، گفتار و تنفس تأثیر می گذارد. به طور کلی در مراحل اولیه ALS دردی وجود ندارد و درد در مراحل بعدی غیر معمول است. معمولاً بر کنترل مثانه یا حواس تأثیر نمی گذارد.

علل بیماری ALS چیست ؟

ALS سلول های عصبی را کنترل می کند که حرکات ارادی عضلانی مانند راه رفتن و صحبت (نورون های حرکتی) را کنترل می کنند. ALS باعث می شود که نورون های حرکتی به تدریج خراب شده و سپس از بین بروند. نورونهای حرکتی از مغز تا نخاع تا عضلات سراسر بدن گسترش می یابد. وقتی نورون های حرکتی آسیب می بینند، آنها ارسال پیام به عضلات را متوقف می کنند، بنابراین عضلات نمی توانند کار کنند.

ALS در 5٪ تا 10٪ افراد به ارث می رسد. برای بقیه، علت آن مشخص نیست. بیشتر نظریه ها بر تعامل پیچیده ای بین عوامل ژنتیکی و محیطی متمرکز هستند.

عوامل خطر

عوامل خطر ایجاد شده برای ALS عبارتند از :

  • وراثت.
    پنج تا 10 درصد افراد مبتلا به ALS آن را به ارث برده اند (ALS خانوادگی). در بیشتر افراد مبتلا، فرزندان آنها 50-50 احتمال ابتلا به این بیماری را دارند.
  • سن.
    خطر ابتلا به ALS با افزایش سن افزایش می یابد و بیشتر در سنین 40 تا اواسط دهه 60 مشاهده می شود.
  • جنسیت.
    قبل از سن 65 سالگی، مردان کمی بیشتر از زنان به ALS مبتلا می شوند. این اختلاف جنسیتی بعد از 70 سالگی از بین می رود.
  • ژنتیک.
    برخی از مطالعات بررسی کل ژنوم انسان شباهت های زیادی در تغییرات ژنتیکی افراد مبتلا به ALS خانوادگی و برخی از افراد مبتلا به ALS غیر ارثی دارد. این تغییرات ژنتیکی ممکن است افراد را مستعد ابتلا به ALS کند.

عوامل محیطی، مانند موارد زیر، ممکن است ALS را تحریک کنند :

  • سیگار کشیدن.
    سیگار کشیدن تنها عامل خطرناک محیطی برای ابتلا به ALS است. به نظر می رسد این خطر برای زنان بیشتر است ، به ویژه پس از یائسگی.
  • قرار گرفتن در معرض سموم محیطی.
    برخی شواهد نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض سرب یا سایر مواد در محل کار یا خانه ممکن است به بیماری ALS مرتبط باشد. مطالعات زیادی انجام شده است، اما هیچ عامل یا ماده شیمیایی به طور مداوم با ALS مرتبط نبوده است.
  • خدمت سربازی.
    مطالعات نشان می دهد افرادی که در ارتش خدمت کرده اند بیشتر در معرض خطر ابتلا به ALS هستند. مشخص نیست که چه چیزی در مورد خدمت سربازی ممکن است باعث ایجاد بیماری ALS شود. این ممکن است شامل قرار گرفتن در معرض فلزات یا مواد شیمیایی خاص، آسیب های تروماتیک، عفونت های ویروسی و اعمال شدید باشد.
درمان بیماری ALS چیست ؟

درمان ها نمی توانند آسیب اسکلروز جانبی آمیوتروفیک را معکوس کنند، اما می توانند روند پیشرفت علائم را کند کنند، از بروز عوارض جلوگیری کرده و باعث راحتی و استقلال فرد می شوند.

فرد مبتلا ممکن است به یک تیم یکپارچه از پزشکان آموزش دیده در بسیاری از مناطق و سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی برای ارائه مراقبت های خود نیاز داشته باشد. این ممکن است بقای فرد را طولانی و کیفیت زندگی او را بهبود بخشد.

1. داروها
سازمان غذا و دارو دو دارو را برای درمان ALS تأیید کرده است :

  • ریلوزول (Rilutek).
  • اداراون (Radicava).

پزشک همچنین ممکن است داروهایی را برای تسکین علائم دیگر تجویز کند، از جمله :

  • گرفتگی عضلات و اسپاسم
  • یبوست
  • خستگی
  • بزاق و بلغم بیش از حد
  • درد
  • افسردگی
  • مشکلات خواب
  • طغیان های کنترل نشده خندیدن یا گریه کردن

2. روش های درمانی

  • مراقبت از تنفس.
  • فیزیوتراپی.
  • کار درمانی.
  • گفتاردرمانی.
  • پشتیبانی تغذیه ای.
  • حمایت روانی و اجتماعی.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *