تاریخ:آبان 7, 1399

درمان پارکینسون : علائم، دلایل، تشخیص و درمان بیماری پارکینسون

درمان پارکینسون

درمان پارکینسون

بیماری پارکینسون یک اختلال مغزی است که منجر به لرزش، سفتی و مشکل در راه رفتن، تعادل و هماهنگی می شود. علائم پارکینسون معمولاً به تدریج شروع می شود و با گذشت زمان بدتر می شود. با پیشرفت بیماری، افراد ممکن است در راه رفتن و صحبت مشکل داشته باشند. همچنین ممکن است دچار تغییرات ذهنی و رفتاری، مشکلات خواب، افسردگی، مشکلات حافظه و خستگی شوند. زنان و مردان می توانند به بیماری پارکینسون مبتلا شوند. با این حال ، این بیماری در مردان حدود 50 درصد بیشتر از زنان است.

یکی از عوامل خطر واضح برای پارکینسون سن است. اگرچه بیشتر افراد مبتلا به پارکینسون در حدود 60 سالگی به این بیماری مبتلا می شوند، حدود 5 تا 10 درصد از افراد مبتلا به پارکینسون به بیماری “زودرس” مبتلا هستند، که قبل از 50 سالگی شروع می شود. اشکال آغازین پارکینسون اغلب، اما نه همیشه، ارثی است و برخی از اشکال با جهش های ژنی خاص مرتبط هستند.

عوامل ایجاد بیماری پارکینسون چیست ؟

بیماری پارکینسون هنگامی اتفاق می افتد که سلولهای عصبی یا نورونها در ناحیه ای از مغز که کنترل حرکت را بر عهده دارد دچار نقص شده و یا می میرند. معمولاً، این نورون ها ماده شیمیایی مغزی مهمی تولید می کنند که به عنوان دوپامین شناخته می شود. وقتی نورون ها می میرند یا دچار نقص می شوند، آنها دوپامین کمتری تولید می کنند که باعث مشکلات حرکتی پارکینسون می شود. دانشمندان هنوز نمی دانند چه عواملی باعث از بین رفتن سلول های تولید کننده دوپامین می شود.

افراد مبتلا به پارکینسون همچنین انتهای عصبی تولید کننده نوراپی نفرین، پیام رسان اصلی شیمیایی سیستم عصبی سمپاتیک را از دست می دهند که بسیاری از عملکردهای خودکار بدن مانند ضربان قلب و فشار خون را کنترل می کند. از دست دادن نوراپی نفرین ممکن است به توضیح برخی از ویژگی های غیر حرکتی پارکینسون مانند مانند خستگی، فشار خون نامنظم، کاهش حرکت غذا از طریق دستگاه گوارش، و افت ناگهانی فشار خون
وقتی شخصی از حالت نشسته یا دراز کشیده بلند می شود کمک کند.

بسیاری از سلولهای مغزی مبتلایان به پارکینسون شامل لویی بادی ها (Lewy bodies)، توده های غیر معمول پروتئین آلفا-سینوکلئین است.دانشمندان در تلاشند تا عملکردهای طبیعی و غیر طبیعی آلفا-سینوکلئین و ارتباط آن با جهش های ژنتیکی را که بر بیماری پارکینسون و زوال لویی بادی تأثیر می گذارد بهتر درک کنند.

اگرچه به نظر می رسد برخی از موارد پارکینسون ارثی است، و تعداد کمی از آنها را می توان در جهش های خاص ژنتیکی جستجو کرد، در بیشتر موارد این بیماری به طور تصادفی رخ می دهد و به نظر نمی رسد در خانواده ها وجود داشته باشد. اکنون بسیاری از محققان بر این باورند که بیماری پارکینسون از ترکیبی از عوامل ژنتیکی و عوامل محیطی مانند قرار گرفتن در معرض سموم ناشی می شود

علائم پارکینسون

بیماری پارکینسون چهار علامت اصلی دارد :

  1. لرزش در دست ها، بازوها، پاها، فک یا سر
  2. سفتی اندام ها و تنه
  3. کندی حرکت
  4. اختلال در تعادل و هماهنگی ، گاهی اوقات منجر به سقوط می شود

علائم دیگر ممکن است شامل افسردگی و سایر تغییرات عاطفی؛ مشکل در بلعیدن، جویدن و صحبت کردن؛ مشکلات ادراری یا یبوست؛ مشکلات پوستی و اختلالات خواب باشد.

علائم پارکینسون و میزان پیشرفت آن در افراد متفاوت است. گاهی اوقات افراد علائم اولیه پارکینسون را به عنوان اثرات پیری طبیعی رد می کنند. در اغلب موارد، هیچ آزمایش پزشکی برای تشخیص قطعی بیماری وجود ندارد، بنابراین تشخیص دقیق آن دشوار است.

علائم اولیه بیماری پارکینسون ظریف است و به تدریج بروز می کند. مثلاً، افراد مبتلا ممکن است لرزش خفیف را احساس کنند یا در بلند شدن از صندلی مشکل داشته باشند. آنها ممکن است متوجه شوند که بیش از حد نرم صحبت می کنند ، یا دست خط آنها آهسته است و به نظر می رسد محدود یا کوچک است. دوستان یا اعضای خانواده ممکن است اولین کسانی باشد که متوجه تغییراتی در فرد مبتلا به پارکینسون اولیه می شوند. آنها ممکن است ببینند که صورت فرد فاقد بیان و جان است، یا اینکه فرد دست و پا را به طور عادی حرکت نمی دهد.

افراد مبتلا به پارکینسون معمولاً یک راه رفتن پارکینسون پیدا می کنند که شامل تمایل به خم شدن به جلو، قدم های کوچک سریع است، انگار با شتاب به جلو می رود، و نوسان بازوها کاهش می یابد. همچنین ممکن است در شروع یا ادامه حرکت دچار مشکل شوند.

علائم اغلب از یک طرف بدن یا حتی از یک اندام در یک طرف بدن شروع می شود. با پیشرفت بیماری، سرانجام به هر دو طرف مبتلا می شود. با این حال، علائم ممکن است از یک طرف بیشتر از طرف دیگر باشد.

بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون توجه دارند که قبل از احساس سفتی و لرزش، آنها دارای مشکلات خواب، یبوست، کاهش توانایی بویایی و پاهای بی قرار بودند.

تشخیص پارکینسون

تعدادی از اختلالات می توانند علائمی شبیه علائم بیماری پارکینسون ایجاد کنند. افرادی که علائم مشابه پارکینسون دارند بعضی اوقات از علل دیگر ناشی می شود که گفته می شود که به پارکینسون مبتلا هستند. در حالی که این اختلالات در ابتدا ممکن است به اشتباه به عنوان پارکینسون تشخیص داده شود، اما برخی آزمایشات پزشکی، و همچنین پاسخ به درمان دارویی، ممکن است به تشخیص آنها از پارکینسون کمک کند. از آنجا که بسیاری از بیماری های دیگر دارای ویژگی های مشابه هستند اما به درمان های مختلفی نیاز دارند، مهم است که در اسرع وقت تشخیص دقیق دهید.

در حال حاضر هیچ آزمایش خون یا آزمایشگاهی برای تشخیص موارد غیر ژنتیکی بیماری پارکینسون وجود ندارد. تشخیص براساس سابقه پزشکی فرد و معاینه عصبی است. بهبود پس از شروع دارو یکی دیگر از علائم مهم بیماری پارکینسون است.

درمان بیماری پارکینسون

اگرچه هیچ درمانی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد، اما داروها، درمان های جراحی و سایر روش های درمانی اغلب می توانند برخی علائم را تسکین دهند.

1. داروهای بیماری پارکینسون

داروهای تجویز شده برای پارکینسون شامل موارد زیر است :

  • داروهایی که سطح دوپامین را در مغز افزایش می دهند
  • داروهایی که سایر مواد شیمیایی مغز را در بدن تحت تأثیر قرار می دهند
  • داروهایی که به کنترل علائم غیرحرکتی کمک می کنند

درمان اصلی پارکینسون لوودوپا است که به آن L-dopa نیز گفته می شود. سلول های عصبی از لوودوپا برای ساختن دوپامین برای جبران مجدد ذخایر مغز استفاده می کنند. معمولاً، افراد لوودوپا را همراه با داروی دیگری به نام کاربیدوپا مصرف می کنند. کاربیدوپا از برخی از عوارض جانبی لوودوپا جلوگیری کرده یا آنها را کاهش می دهد – مانند حالت تهوع، استفراغ، فشار خون پایین و بی قراری – و میزان لوودوپای مورد نیاز برای بهبود علائم را کاهش می دهد.

افراد مبتلا به پارکینسون هرگز نباید بدون اینکه به پزشک خود اطلاع دهند، مصرف لوودوپا را قطع کنند. قطع ناگهانی دارو ممکن است عوارض جانبی جدی داشته باشد، مانند عدم توانایی در حرکت یا مشکل در تنفس. سایر داروهایی که برای درمان پارکینسون استفاده می شوند عبارتند از :

  • آگونیست های دوپامین برای تقلید از نقش دوپامین در مغز
  • مهار کننده های MAO-B برای کاهش سرعت آنزیمی که باعث تجزیه دوپامین در مغز می شود
  • مهار کننده های COMT برای کمک به تجزیه دوپامین
  • آمانتادین، داروی ضد ویروسی قدیمی، برای کاهش حرکات غیر ارادی
  • داروهای آنتی کولینرژیک برای کاهش لرزش و سفتی عضلات
2. تحریک عمیق مغز

برای افراد مبتلا به پارکینسون که به داروها پاسخ خوبی نمی دهند، تحریک عمقی مغز یا DBS ممکن است مناسب باشد. DBS یک روش جراحی است که با جراحی الکترودها را در بخشی از مغز قرار می دهد و آنها را به دستگاه الکتریکی کوچکی که در قفسه سینه کاشته شده متصل می کند. دستگاه و الکترودها بدون درد مغز را تحریک می کنند به گونه ای که به جلوگیری از بسیاری از علائم مربوط به حرکت پارکینسون مانند لرزش ، کندی حرکت و سفتی کمک می کند.

3. سایر روشهای درمانی

برای کمک به درمان پارکینسون ممکن است از روش های درمانی دیگری استفاده شود. آنها شامل درمان های جسمی، حرفه ای و گفتاری هستند که به اختلالات راه رفتن و صدا، لرزش و سفتی و کاهش عملکردهای ذهنی کمک می کنند. از دیگر روش های درمانی حمایتی می توان به رژیم غذایی سالم و ورزش هایی برای تقویت عضلات و بهبود تعادل اشاره کرد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *