تاریخ:بهمن 9, 1399

سندرم توره چیست ؟ نوعی اختلال حرکات تکراری یا صداهای ناخواسته

سندرم توره چیست

سندرم توره چیست ؟

سندروم توره (Tourette) نوعی اختلال است که شامل حرکات تکراری یا صداهای ناخواسته (تیک) است که به راحتی قابل کنترل نیست. برای مثال، ممکن است بارها و بارها چشمان خود را پلک بزنید، شانه های خود را بالا بیاورید یا صداهای غیرمعمول یا کلمات توهین آمیز را بروز بدهید. تیک ها معمولاً در سنین 2 تا 15 سالگی ظاهر می شوند که میانگین آنها در حدود 6 سالگی است. نرها حدود سه تا چهار برابر بیشتر از ماده ها دچار سندرم توره می شوند. اگرچه شفایی برای سندرم توره وجود ندارد، اما درمان ها در دسترس هستند. بسیاری از افراد مبتلا به سندرم توره در صورت عدم دردسر علائم ، نیازی به درمان ندارند. تیک ها اغلب بعد از سال های نوجوانی کمتر یا کنترل می شوند.

علائم سندرم توره چیست ؟

تیک ها – حرکات یا صداهای ناگهانی، کوتاه، متناوب – نشانه بارز سندرم توره است. ممکن است از خفیف تا شدید باشد. علائم شدید ممکن است به طور قابل توجهی در ارتباط، عملکرد روزانه و کیفیت زندگی تداخل ایجاد کند. تیک ها به شرح زیر طبقه بندی می شوند :

  • تیک های ساده.
    این تیک های ناگهانی، مختصر و تکراری تعداد محدودی از گروه های عضلانی را درگیر می کند.
  • تیک های پیچیده.
    این الگوهای مشخص و هماهنگ حرکات شامل چندین گروه عضلانی است.

تیک ها همچنین می توانند شامل حرکت (تیک های حرکتی) یا اصوات (تیک های صوتی) باشند. تیک های حرکتی معمولاً قبل از شروع تیک های صوتی شروع می شوند. اما طیف تیک هایی که افراد تجربه می کنند متنوع است.

تیک های حرکتی متداول دیده شده در سندرم توره
  • تیک های ساده.
    چشمک زدن، سر تکان دادن، شانه بالا انداختن، حرکت سریع و ناگهانی چشم، انقباض بینی، حرکات دهان
  • تیک های پیچیده.
    لمس کردن یا بوییدن اشیا، حرکات تکرار مشاهده، قدم زدن در یک الگوی خاص، اشاره ناشایست، خم شدن یا چرخاندن، رقص
تیک های صوتی رایج دیده شده در سندرم توره
  • تیک های ساده.
    غر زدن، سرفه کردن، پاکسازی گلو، پارس کردن
  • تیک های پیچیده.
    تکرار کلمات یا عبارات خود شخص، تکرار کلمات یا عبارات دیگران، استفاده از کلمات رکیک، ناپسند یا فحش

علاوه بر این، تیک ها می توانند :

  • از نظر نوع، فرکانس و شدت متفاوت باشند
  • اگر بیمار، استرس، اضطراب، خستگی یا هیجان دارد، بدتر شوند
  • در هنگام خواب رخ دهند
  • با گذشت زمان تغییر کنند
  • در اوایل سال های نوجوانی بدتر شوند و در طی انتقال به بزرگسالی بهبود یابند

قبل از شروع تیک های حرکتی یا صوتی، به احتمال زیاد احساس جسمی ناخوشایندی (اصرار قبلی) مانند خارش، سوزن سوزن شدن یا تنش را تجربه خواهید کرد. بیان تیک باعث تسکین می شود. با تلاش زیاد ، برخی از افراد مبتلا به سندرم توره می توانند به طور موقت تیک را متوقف کرده یا نگه دارند.

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم

اگر متوجه شدید کودک شما حرکات یا صداهای غیر ارادی را نشان می دهد به پزشک متخصص اطفال مراجعه کنید. همه تیک ها نشانگر سندرم توره نیستند. بسیاری از کودکان دچار تیک هایی می شوند که پس از چند هفته یا چند ماه به خودی خود از بین می روند. اما هر وقت کودکی رفتاری غیرمعمول از خود نشان داد، مهم است که علت را شناسایی کنید و مشکلات جدی بهداشتی را رد کنید.

علل سندرم توره چیست ؟

علت دقیق سندرم توره مشخص نیست. این یک اختلال پیچیده است که احتمالاً ناشی از ترکیبی از عوامل محیطی وراثتی (ژنتیکی) است. مواد شیمیایی موجود در مغز که باعث انتقال تکانه های عصبی (انتقال دهنده های عصبی) می شوند، از جمله دوپامین و سروتونین، ممکن است در این امر نقش داشته باشند.

عوامل خطر

عوامل خطر سندرم توره عبارتند از :

  • سابقه خانوادگی.
    داشتن سابقه خانوادگی سندرم توره یا سایر اختلالات تیک ممکن است خطر ابتلا به سندرم توره را افزایش دهد.
  • جنسیت.
    نرها حدود سه تا چهار برابر بیشتر از ماده ها دچار سندرم توره می شوند.
عوارض

افراد مبتلا به سندرم توره اغلب زندگی سالم و فعالی دارند. با این حال، سندرم توره غالباً شامل چالش های رفتاری و اجتماعی است که می تواند به تصویر خودتان از شما آسیب برساند. شرایط غالباً مرتبط با سندرم توره عبارتند از :

  • اختلال کمبود توجه / بیش فعالی (ADHD)
  • اختلال وسواس-اجباری (OCD)
  • اختلال طیف اوتیسم
  • ناتوانی های یادگیری
  • اختلالات خواب
  • افسردگی
  • اختلالات اضطرابی
  • درد مربوط به تیک، به ویژه سردرد
  • مشکلات مدیریت خشم
درمان سندرم توره چیست ؟

هیچ درمانی برای سندرم توره وجود ندارد. هدف از این درمان کنترل تیک هایی است که در فعالیت ها و عملکردهای روزمره اختلال ایجاد می کنند. هنگامی که تیک شدید نیست ، ممکن است درمان لازم نباشد.

1. دارو

داروهایی برای کمک به کنترل تیک یا کاهش علائم بیماری های مرتبط عبارتند از :

  • داروهایی که دوپامین را مسدود یا کاهش می دهند.
    فلوفنازین ، هالوپریدول ، ریسپریدون و پیموزید می توانند به کنترل تیک کمک کنند. عوارض جانبی احتمالی شامل افزایش وزن و حرکات تکراری غیرارادی است. تترابنازین ممکن است توصیه شود، اگرچه ممکن است باعث افسردگی شدید شود.
  • تزریق بوتولینوم (بوتاکس).
    تزریق به عضله آسیب دیده ممکن است به تسکین یک تیک ساده یا صوتی کمک کند.
  • داروهای ADHD.
    محرک هایی مانند متیل فنیدیت و داروهای حاوی دکستروآمفتامین می توانند به افزایش توجه و تمرکز کمک کنند. با این حال، برای برخی از افراد مبتلا به سندرم توره، داروهای ADHD می توانند تیک را تشدید کنند.
  • مهارکننده های آدرنرژیک مرکزی.
    داروهایی مانند کلونیدین و گوانفاسین – که معمولاً برای فشار خون بالا تجویز می شوند – ممکن است به کنترل علائم رفتاری مانند مشکلات کنترل تکانه و حملات خشم کمک کنند. عوارض جانبی ممکن است شامل خواب آلودگی باشد.
  • داروهای ضد افسردگی.
    فلوکستین ممکن است به کنترل علائم غم، اضطراب و OCD کمک کند.
  • داروهای ضدتشنج.
    مطالعات اخیر نشان می دهد برخی از افراد مبتلا به سندرم توره به توپیرامات پاسخ می دهند که برای درمان صرع استفاده می شود.
2. معالجه
  • رفتار درمانی.
    مداخلات رفتاری شناختی برای تیک ها، از جمله آموزش بازگشت عادت، می تواند به شما کمک کند تا تیک ها را کنترل کنید، اصرارهای قبلی را تشخیص دهید و یاد بگیرید داوطلبانه به روشی حرکت کنید که با تیک ناسازگار باشد.
  • روان درمانی.
    روان درمانی علاوه بر کمک به شما در کنار آمدن با سندرم توره، می تواند به مشکلات همراهی از جمله ADHD، وسواس، افسردگی یا اضطراب نیز کمک کند.
  • تحریک عمیق مغز (DBS).
    برای تیک های شدید که به درمان های دیگر پاسخ نمی دهند، DBS می تواند کمک کند. DBS شامل کاشت یک وسیله پزشکی با استفاده از باتری در مغز برای تحریک الکتریکی به مناطق هدف کنترل شده حرکت است. با این حال، این روش درمانی هنوز در مراحل اولیه تحقیقات است و نیاز به تحقیقات بیشتر دارد تا مشخص شود آیا این یک درمان ایمن و مؤثر برای سندرم توره است یا خیر.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *